ร่วมปันสุขผู้ป่วย ผู้สูงวัย เราไม่ทิ้งกัน ปี 2

ในชุมชนยังมีผู้สูงอายุ ผู้ป่วยติดเตียง และผู้พิการจำนวนไม่น้อยต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก บางคนอาศัยอยู่คนเดียว หรือต้องดูแลหลานตามลำพัง ขณะที่ลูกหลานต้องออกไปทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจที่ค่าครองชีพสูงขึ้น รายได้ไม่เพียงพอ และต้องพึ่งพาเพียงเบี้ยยังชีพรายเดือน ส่งผลให้การเข้าถึงอาหารและเวชภัณฑ์พื้นฐานเป็นไปได้ยาก จนหลายคนเกิดความท้อแท้และขาดกำลังใจ

นอกจากนี้ โครงการในครั้งแรกได้จำกัดเกณฑ์อายุไว้ที่ 65 ปีขึ้นไป ทำให้ผู้สูงอายุช่วง 60–64 ปีที่เดือดร้อนยังตกหล่นจากความช่วยเหลือ โครงการในครั้งนี้จึงปรับขยายเกณฑ์อายุเป็น 60 ปีขึ้นไป เพื่อสร้างเครือข่ายความช่วยเหลือที่ครอบคลุม ให้ผู้สูงวัยและผู้ป่วยรู้สึกว่าตนเองไม่ได้ถูกทอดทิ้ง และได้รับการดูแลอย่างเท่าเทียม

นางแสงเพียร ขาวงาม (ผู้สูงอายุ และแม่ของผู้ป่วย)

ลูกคุณแสงเพียรป่วยจากอุบติเหตุ ทำให้เกิดการกระทบกระเทือนทางสมองและร่างกาย โรคกล้ามเนื้อแขนขาลีบ ภาวะกล้ามเนื้อฝ่อ มีภาวะแทรกซ้อนที่เกิดขึ้นจากความเสียหายของระบบประสาทส่วนกลาง (สมองและไขสันหลัง) ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ เป็นผู้ป่วยติดเตียงมานาน 

นางกาหลง จุมปลาคำ (ผู้ป่วย)

ป่วยเป็นโรคประจำตัวอยู่ในภาวะกำเริบหรือไม่คงที่ ต้องกินยาตลอดเวลา ต้องควบคุมการกินอาหารอย่างเข้มงวด ร่างกายเหนื่อยและอ่อนเพลียง่าย ไม่สามารถไปไหนด้วยตัวเองเพียงลำพังได้

นายจันทร์คำ ปินเงิน (ผู้สูงอายุ ผู้ป่วย)
เจ็บป่วยบ่อยเพราะอายุมากขึ้น  ร่างกายเคลื่อนไหวได้ไม่เหมือนเดิม ไปไหนมาไหนด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องใช้ Walker พยุงอยู่ภายในบ้าน  ต้องใส่ผ้าอนามัยสำหรับผู้ใหญ่อยู่ตลอดเวลา

นายบุญธรรม วันดี (ผู้สูงอายุ )
เป็นโรงผู้สูงอายุ เจ็บป่วยจากภาวะชรา ลุกนั่งลำบาก เดินไม่คล่องต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง ปวดเข่า ปวดขา ปวดตามร่างกายเป็นประจำ อยู่บ้านเพียงลำพัง